Samodzielny pies

Samodzielność u psa to jeden z najczęściej źle rozumianych terminów. Wielu opiekunów obawia się, że samodzielny pies to taki, który nas nie potrzebuje, nie słucha i robi, co chce. Prawda jest jednak zupełnie inna.

Co to znaczy, że pies jest samodzielny?

Samodzielność to zdolność psa do radzenia sobie z emocjami i otoczeniem bez ciągłego instruktażu ze strony człowieka. Samodzielny pies to taki, który:

• Potrafi odpoczywać w samotności. Nie wpada w panikę, gdy wychodzisz do drugiego pokoju lub z domu.
• Podejmuje dobre decyzje. Widzi rowerzystę i zamiast na niego szczekać, sam decyduje się powąchać trawę lub spojrzeć na Ciebie (bo wie, że to się opłaca).
• Ma poczucie sprawstwa. Wie, że jego zachowanie ma wpływ na otoczenie (np. “jeśli usiądę spokojnie, pani otworzy drzwi”). To buduje pewność siebie i obniża poziom lęku.

Samodzielność a relacja

Relacja to nie jest niewidzialna smycz, na której pies musi wisieć 24/7. W psychologii mówi się o bezpiecznym stylu przywiązania. Pies, który wie, że jesteś dla niego wsparciem, czuje się na tyle bezpiecznie, by odejść na kilka metrów i eksplorować świat. Jeśli ufasz, że Twój pies poradzi sobie w trudnej sytuacji (bo go tego nauczyłaś), Ty jesteś spokojniejsza, a Twój spokój wzmacnia relację. Relacja oparta na obsesyjnym śledzeniu każdego Twojego kroku to nie miłość, to często lęk separacyjny lub brak pewności siebie.

Czego oczekujesz od psa? Yhym, i co jeszcze?

Samodzielność a posłuszeństwo

Pies samodzielny nie oznacza, żę jest trudny w szkoleniu. Paradoksalnie może być łatwiejszy do prowadzenia (posłuszny), ponieważ:

• Działa z wyboru, a nie z przymusu. Posłuszeństwo psa samodzielnego wynika z tego, że on chce z Tobą współpracować, a nie z tego, że bez Ciebie czuje się zagubiony.
• Lepiej radzi sobie z rozproszeniami. Pies, który umie sam zrezygnować z gapienia się na innego psa (samodzielna decyzja), jest o wiele bardziej “posłuszny” w trudnych warunkach niż pies, którego musisz co sekundę korygować smyczą.

Jak to połączyć w praktyce?

Zamiast wydawać komendy na każdym kroku (“siad”, “noga”, “zostaw”), twórz sytuacje, w których pies musi pomyśleć. Zamiast mówić “nie rusz”, czekaj, aż pies sam odwróci wzrok od smaczka i wtedy go nagródź. To jego samodzielna decyzja o rezygnacji buduje najsilniejsze posłuszeństwo. Pozwalaj psu na spacerze decydować (w bezpiecznych granicach), gdzie chce iść powąchać krzaczek. To buduje jego dobrostan i sprawia, że gdy już faktycznie wydasz komendę “do mnie”, pies chętniej na nią zareaguje.

Pies samodzielny to pies stabilny emocjonalnie. A ze stabilnym psem buduje się najlepszą relację, bo opiera się ona na partnerstwie, a nie na emocjonalnym uzależnieniu.

Fajną metodą pracy z psem i nauki nowych zachowań, jest nauka kształtowania. Ona najlepiej uczy psa samodzielnego myślenia.

Kształtowanie